این روزها…

به آفتاب سلامی دوباره خواهم کرد…

چرا و چطور و چگونه اش؛ یا بماند، یا خودم هم نمی دانم!
شاید از تحفه هایی بنویسم که رزق “این روزها”یم شده اند…
شاید تمرین دوباره نوشتن باشد!
شاید و یا شاید هزاران شاید دیگر!
توکل بر خدا…

بسم الله!

گره هایی که با دندان های من هم باز نمی شود؛
با دستان عباس (ع) … نه!
با نیم نگاهِ عباس (ع) باز می شوند…

پ.ن. دخیل یا ابوالفضل!

“این روزها” را می بینی که!
به سر
نمی شود…

… تایپ خوش خطی و بد خطی نداشت، یعنی به نظرم آمد تایپ اصلا قابلیت انتقال حس و هنر نویسنده را ندارد.  به خاطر همین کمی ازش بدم آمد. همین که خط خوردگی نداشت یا همین که نمی توانست از روی دست خطم نشان بدهد هنگام نوشتن متن خوش حال بوده ام یا غمگین، آرام بوده ام یا پر از اضطراب و نگرانی و شاید هم هیجان و بی تابی، توی دلم آشوب بوده یا از سر تفنن و شکم سیری با متن ور می رفته ام. فاجعه آن جا می شد که نویسنده ای موقع نوشتن یک متن مثلا گریه کرده باشد. آنوقت اشک ها به جای آن که روی صفحه ی کاغذ لکه شوند روی میز و صفحه کلیدی می چکیدند و بعدا لابد با یک دستمال نم دار محو و نابود می شدند. … (+)

.
.

پ.ن. مسعود دیانی(+) نوشته، در یادداشت روزانه هایش(+)
انگار می کنم من تایپ کرده ام در روزانه هایم؛ از بس حرف های من است!
کاملش را بخوان!

ور باورت نمی کند از بنده این حدیث
از گفته ی کمال دلیلی بیاورم

«گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر
آن مهر بر که افکنم؟ آن دل کجا برم؟…»

از ملحقات دیوان حافظ(+)
که عده ای در وصف حضرت قمر منیرش می خوانند؛

…
قَد أَفلَحَ مَن تَزَکَّى
وَذَکَرَ اسمَ رَبِّهِ فَصَلَّى
…

عیدیِ فطر است،
شنیدن لحنِ قرائت این آیات از لبانت؛
در نماز روز عید (+)